یک سال و هزار ناگفته  یک دنیا نا نوشته!

گاهی وقتا نمیدونی از چی بنویسی و گاهی اونقدر حرف تو دلت هست که دیگه ورق پاره ها کفاف رفاقت با قلمت رو نمیدن.

بعضی روزا دوست داری با تمام قدرتت زندگی کنی و بعضی روزای دیگه دلت میخواد شب بخوابی و صبح که بیدار میشی تازه بفهمی دیروزت یه خواب بوده که هرگز واقعی نشده.

دلت میخواد تنها بشی، تنهای تنها یا هوس پاییز میکنی و دلت واسه برگای طلایی تنگ میشه، خوشحالی که اقلا" بارون داره میباره.

بعضی وقتا احساس میکنی زندگی فقط تکرار جمله هاییه که تو بچگی یاد گرفتی اما یه دفعه به خودت می آی و میبینی خیلی وقته بچه نیستی تا به خیال یه ماشین اسباب بازی یه مدت دندوناتو مسواک بزنی.

تو داستان زندگیت یه جاهایی قهرمانی و یه جاهایی به بن بست میرسی، درست همون موقعست که میفهمی هیچی واسه گفتن نداری. اراده ی مثل کوهت یا شجاعت بی مثالت همه پوچ میشن تازه میفهمی چقدر عاجزی و درمونده.

همه میرن تو میمونی و خودت، با کوله باری پر از خاطراتی که خودت ساختی!

به آدمایی فکر میکنی که بودن، ولی نبودنشون با ارزشتر بود. آدمایی که فقط کلمه ی بهترین رو بلد بودن. آدمایی که بند یه نفس بودن یا یه حنجره یا شایدم یه صدا، که یادت دادن "بودنت همون لحظه ایه که هستی وگرنه انگار از اول نبودی"

بعضی شبا دلم میخواد برم بلنترین جای شهر و تلاطم آدمایی رو ببینم که هرگز به رویاهاشون نمیرسن یا سوسوی چراغ هایی رو که مدام روشنن تا خیابونا احساس تنهایی نکنن یا کوچه های بن بستی رو که دل آدماشون به بی نهایت بازه، آدمایی که اندازه ی ستاره ها آرزو داشتن ولی دست نیافتنی تر از آسمون! همین لحظست که دلم میخواد داد بزنم...

ننوشتن ها عجیب دلتنگم کرده... به همین سادگی!